Podjąłem ostatnio męską decyzję – doczytam wszystkie nieprzeczytane końcówki półek z książkami. Postanowienie tyleż stanowcze co wymagające właśnie męstwa, ponieważ tamże poupychałem całą polską fantastykę, którą do tej pory bałem się ruszyć nawet dwumetrowym kijem.
Jako pierwszą wziąłem na warsztat pozycję o, w tym kontekście, najbardziej złowieszczym tytule: Błędy. Książka zachwianą tożsamość (wydaje jej się, że jest chrząszczem gnojarzem :>) – z początku zdaje się być zbiorem opowiadań (true, mocno powiązanych …

Poza myślą przewodnią – którą jest koleżeńskie oddanie hołdu jednemu ze zmarłych pisarzy i którą od tego momentu pozwolę sobie zignorować – pomysł na tę antologię jest, czy raczej: byłby, zacny. Niestety, Bajki dla dorosłych doskonale prezentują ogólny poziom polskiej literatury fantastycznej.
Opowiadania, które powinny być pełne oklepanych motywów ujętych w alternatywny, awangardowy, przekorny wręcz sposób, z reguły wprowadzają może jeden ciekawy wątek, by później brnąć bez celu w kolejne rzędy …

Bezustanne i wątpliwe jakościowo próby leczenia kompleksu państwa nieistotnego na arenie międzynarodowej sprawiły, że tytułowe “fikcje narodowe” staram się omijać szerokim łukiem. Tym bardziej intrygującym jest, że choć w imię przezorności zapoznałem się z notkami na tylnej części okładki, zbiór opowiadań Jacka Dukaja i tak zdołał mnie pozytywnie zaskoczyć.
Połowę publikacji zajmuje mikropowieść Xavras Wyżryn, dość brutalna i faktycznie antypatriotyczna opowieść z alternatywnej rzeczywistości, w której zwycięstwo w bitwie warszawskiej i …

Już wiem co mi najbardziej przeszkadza w bohaterach Oka Jelenia. Wszyscy są koszmarnie płytcy i jednowymiarowi, tworzeni na jedno kopyto, według jednej, Pilipiukowej wizji świata. Nie zależnie od epoki czy kraju pochodzenia wszyscy mają te same poglądy, wszyscy się ze sobą zgadzają i żadna z głównych postaci nie ma nic interesującego, dziwnego czy choćby remotely oryginalnego do powiedzenia. W piątym tomie nie wiele się pod tym względem nie zmieniło i …

Gdyby nakreślić wykres literackiego poziomu pierwszych trzech części Oka Jelenia, układałby się w on w sinusoidę – dość płaską, to prawda, i do tego nie zahaczającą o wyższe noty na skali. Jednak zaznaczenie na tym diagramie pozycji Pan Wilków, jednoznaczne i absolutne, jest problematyczne z uwagi na wewnętrzny dualizm powieści, która zachowała najlepsze cechy trzeciego tomu i jednocześnie przypomniała sobie o najgorszych z dwóch poprzednich.
Do pozytywnych z pewnością zaliczyłbym wątek …

Bohaterowie serii Andrzeja Pilipiuka, gdy zostawialiśmy ich na końcu Srebrnej Łani z Visby, byli w nielichych tarapatach: Marek po krótkich torturach i złapaniu headshota w bitwie z piratami kurował się z wolna w Bergen, natomiast maturzysta Staszek i dziewiętnastowieczna nastolatka Hela stali przed wyzwaniem przebycia ponad siedmiuset kilometrowej trasy do Uppsali. Szybko sprawy przestają układać się po myśli podróżników, zaś władająca nimi łasica – jak na złość, gdy jest potrzebna …

Bohaterowie Drogi do Nidaros ugrzęźli w rzeczonej miejscowości na półtorej książki – w tym czasie nawet oni doszli do wniosku, że najwyższy czas się z norweskiego miasteczka ulotnić. Szczególnie, iż zadanie zlecone im przez wszechmocną łasicę, dla której zmuszeni są pracować, wciąż dalekie jest od rozwiązania: alchemik Sebastian odpłynął w siną dal, zaś z Okiem Jelenia (artefaktem, na którym “zapisał się” kolega mocodawcy łasicy) spotkali się najwyżej w opowiastkach w …

Już dawno przestałem podchodzić do książek Andrzeja Pilipiuka, jako to gwarantowanej dobrej lektury. Jest w tym nawet jakaś prawidłowość: jego talent do pisania krótkich opowiadań – humorystycznych czy thrillerów – jest bezsprzeczny, jednak za każdym razem, gdy zabierałem się za jego utwór, który zajmował więcej niż jeden tom, wrażenia były raczej słabe. Coś czuję, że znów nadziałem się na tę samą regułę.
Przez pierwsze kilka stron Oka Jelenia nic nie zapowiadało …

Od jakiegoś czasu nad spróbowaniem Harukiego Murakamiego, jednak zamiast wybrać się do jakiegoś EMPiKu i wzorem piekarni dźgać patykiem kolejne pozycje pisarza, postanowiłem zdać się na sieciowe opinie względem książek, które dałyby najpełniejszy obraz prozy Japończyka; na podstawie których najłatwiej wyrobić sobie na jej temat opinię.
Padło na Kafkę nad morzem, jedną z dziwniejszych pozycji, jakie czytałem w tym roku. Historia podróży piętnastolatka szukającego definicji samego siebie jest godna pokręconej, nie …

Nie ma co dużo kryć, za Apokalipsę według Pana Jana ciężko było mi się zabrać głównie z powodu innej książki Roberta Szmidta. Kroniki jednorożca: polowanie, które miałem wątpliwą przyjemność czytać kilka lat temu, wywarły na mnie tak piorunujące wrażenie, że nie mogłem się przemóc, by sięgnąć po kolejną pozycję tego autora. W szczególności, że notka fabularna nie zapowiadała nic dobrego, choć perspektywa książki osadzonej w Polsce odbudowywanej przez jednego człowieka …