Luty to w ogóle był dziwaczny miesiąc. Ponoć mieliśmy ferie, a czasu mi zostało na obejrzenie jedynie kilku filmów. More interesting than that, okazało się, że w polecankach powinna wylądować dwójka przedstawicieli polskiego kina. To się często nie zdarza…
Watch list
Dwa wypady do kina na dobre polskie filmy. I każdy z nich dobry pod innym względem.

Róża
Pomimo powszechnego narzekania na poziom polskiej kinematografii, Wojciech Smarzowski to jeden z względnie nielicznych twórców, regularnie …

Po styczniu bardzo dużo sobie obiecywałem w związku z kinowymi seansami w Gorzowie; czego chyba nie da się ukryć, ponieważ wszystkie pozycje w moim miesięcznym zestawieniu kontrowersji zajęły filmy wyświetlane w styczniu w Heliosie.
Zanim jednak do nich, słowo o W ciemności, który się nie zmieścił jako że niczym specjalnym się nie wyróżnia (poza zdecydowanym nadmiarem scen erotycznych, ale to ciężko uznać za zaletę). Mimo iż nasi autorzy dość systematycznie – …

Dziwne jest to, że chociaż filmów pod koniec zeszłego i na początku tego roku jest mnóstwo i złapałem się na tym, że w kinie jestem w zasadzie co tydzień (na co z reguły nie mam czasu), znów ciężko mi wybrać klarownych kandydatów, o których mógłbym tu napisać.
Watch list
W polecankach dwa filmy z przeciwnego końca skali, jeden w miarę świeży i jeden nadrobiony (w następnym segmencie z resztą będzie podobnie).

Rozstanie
Nie uważam …

Ha. Nie spodziewałem się, że dojdzie do takiej sytuacji; szczególnie biorąc pod uwagę to, jak jakiś czas temu żaliłem się na Google’u, jak to nic (serialowego) mi się nie podoba. Chociaż, mimo dwóch dni wolnego, listopad nie należał do najluźniejszych miesięcy w roku i niespecjalnie wiele filmów dało się obejrzeć.
Watch list
Tak czy inaczej muszę się na chwilę wyłamać z wcześniej założonej formuły, bo mam za mało słabych filmów do zaraportowania. …

W październiku obejrzałem sporo, ale poza niespecjalnie miałem pomysł, o czym poza – Frost/Nixon – napisać. Ostatecznie nie zdecydowałem się na dwa filmy, z grubsza z tych samych powodów: in plus Okruchy dnia (bo zbyt subtelny), in minus Epoka lodowcowa 3 (bo mdły).
Watch list
Mdły nie jest żaden z poniższych, oba są dość charakterystyczne i wciągające. Od wczesnej młodości wpojono we mnie alergię na filmy “o dzielnych amerykańskich…” (tu: dziennikarzach), lecz …

Zamysł pod tą notką był taki, żeby oddać filmowy klimat, jaki dany miesiąc nabrał. Niestety, teoria swoje, praktyka swoje. Dlatego zaznaczę tylko, że wrzesień zbiegł mi na szerokiej analizie Woody’ego Allena oraz podróżach do nierzadko ekstremalnych krain wyobraźni filmowców, by teraz to ostentacyjnie zignorować i napisać o tym, na co mam ochotę.
Watch list
Obraz i pomysł to słowa kluczowe do wrześniowych polecanek. Żadne z ewentualnych zalet obu poniższych filmów nie są …

Kinową premierę Alicji w Krainie Czarów zignorowałem w dużej mierze z uwagi na problem technologii 3D, którą wpycha się widzowi do gardła z każdym filmem. Tym czasem w przypadku większości z nich taki zabieg jest bzdurny, nieuzasadniony, sprawia że film wygląda sztucznie i psuje wrażenie z oglądania (do tej pory chyba najbardziej ucierpieli Piraci z Karaibów). Jednak przyznaję – w tym wypadku mogłem jednak trochę przegiąć pałę z fochem.
O ile …

Insygnia Śmierci to bez wątpienia najbardziej męcząca część Harry’ego Pottera, w szczególności dla czytelnika zaangażowanego.
Fabuła in plus…
Wiele się dzieje i z reguły wcale nie dzieje się dobrze – mnóstwo stron trzeba przewrócić nim pojawią się choćby pierwsze oznaki happy endu. Nie należy, od bądź co bądź książki dla dzieci, wymagać głębokich rozważań na temat stanu świata czy społeczeństwa, ale jednocześnie – jako osoba ciężko doświadczona beletrystyką starwarsową – wiem, że …

Bez dwóch zdań, trzy ostatnie tomy Harry’ego Pottera to książki solidnie napisane, natomiast Książę Półkrwi to jedna z moich ulubionych części serii. Again, powieść ma wszystko, co mieć powinna by wciągnąć i porwać – mroczną tajemnicę Księcia z przeszłości, Hogwarts at its coolest i dramatyczne wydarzenia zaskakujące czytelnika znienacka.
Choć jednym z kluczowych wątków w książce jest analiza przeszłości Voldemorta przez głównych bohaterów, nie uważam by ten wątek był… najszczęśliwiej zorganizowany, …

Z pewnością nie da się odebrać J.K. Rowling swego rodzaju ambicji; w książce zasadniczo dla dzieci poruszania tematów, których człowiek raczej by się tam nie spodziewał. W Zakonie Feniksa Harry Potter dorósł już najwyraźniej na tyle, by poradzić sobie z niemal tysiącem stron o polityce.
Trochę jest to poprowadzone na łatwiznę, gdyż polityka i politycy są tu przedstawieni jako motywy i postaci negatywne: od zła wcielonego, do ludzi bez kręgosłupa (czy …